Zij ook al...

Jeetje Noor, hoe krijg je in godsnaam twee kinderen op tijd in bed in je eentje? :'(”

Een appje van een vriendin, die me van de week vertelde dat zij en haar man gaan scheiden. Zij ook al… dacht ik. Haar dochter, net zo oud als de mijne. Ze leven niet meer samen en dus komt er naast de achtbaan van emoties, ook

de praktische kant kijken. Hoe manage je dat allemaal in je eentje? Wij alleenstaande moeders moeten elkaar toch ondersteunen. Dus bood ik thee, een luisterend oor en oppas aan. En nam ze dat in dank aan. Vooral het eerste en het tweede. Ze vertelde me over haar huwelijk en de zorgen die ze had over haar kinderen. Boosheid en frustratie overwonnen. Het streven om haar dochter zo min mogelijk te laten lijden en de onvoorwaardelijke liefde die ze voor papa voelt bespreekbaar te laten zijn klonken in haar tranen door. I know how it feels

Ik dacht terug aan mijn eigen scheiding en aan die vreselijke eerste periode. Dat ik zó verdrietig was dat ik in de gang van de school stond te huilen bij het wegbrengen van mijn kinderen, trots dat ik die dag weer opgestaan was, terwijl alles in me schreeuwde om in bed te blijven. Dat ik nauwelijks at en wel zo’n tien kilo afviel. En hoe ik me een weg baande tussen ondoorgrondelijk verlies en verdriet om de dag maar te overleven.

Hoe ik me een nieuw ritme eigen maakte, wat op zich niet zo moeilijk was, omdat ik van ons tweeën altijd degene was die de touwtjes in handen had en de boel draaiende hield. Ik dacht aan hoe trots ik mag zijn dat ik het allemaal in mijn eentje doe en daarnaast werk, een opleiding volg en nog een leuk sociaal leven heb. Dat mijn meisjes hun weg hebben gevonden in wonen bij mij en logeren bij papa. En dat het best allemaal goed gekomen is…

Dus appte ik terug:
“Ook daarin is het een ritme vinden, komt echt goed. Bij mij is het inmiddels een strak regime, Als ik vrij ben: koken om 17u, eten om 17:30, hond uitlaten met zijn allen na het eten. Dan kids in de douche/bad en daarna lezen en naar bed…  Maar dat is voor latere zorg! Geef de kinderen ook ruimte voor hun verdriet. En jouw verdriet. Wees niet te streng voor jezelf. Ze zijn nu natuurlijk ook van slag en verdrietig. Het ritme komt wel weer. Zij hebben ook tijd nodig…”

hsm2

Is dat niet allemaal waar Myra dit platform om begon: het vinden van steun? Dus lieve moeders die aan het worstelen zijn, wees niet te streng voor jezelf. Het komt echt goed! 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Nov 2016

Precies het komt allemaal goed, geef het tijd. Niks moet morgen perfect of überhaupt perfect. Dan heb je een keer een huis houden van jan steen of een Avondje brood of patat is echt niet erg. Als ik nu terug kijk op mijn "alleen" zijn in het begin denk ik jeetje hoe heb je dat gered. 24/7 m'n kleine 32 uur werk huishouden een kind wat niet slaapt en eet maar het is gelukt. En het aller aller belangrijkste ze is gelukkig vrolijk en spontaan en ik ben ook gelukkig en dat was iets wat ik wilde toen we uit elkaar gingen weer gelukkig zijn.

Reactie plaatsen