Zijn moeders ook goede vaders?
07 september 2015 
in Video
1 min. leestijd

Zijn moeders ook goede vaders?

Als alleenstaande moeder ken je het wel: je bent merendeel van de week de opvoeder, hun moeder, maar daarbij ook grotendeels het vaderfiguur in het leven van jou kind(eren).

Dit kan een pittige taak zijn, soms ook wel zwaar te noemen. Je had gewenst dat de situatie anders was geweest en jou kind(eren) in een gelukkig gezin hadden kunnen opgroeien. Maar dat is nu eenmaal niet het geval, tenminste niet samen met je ex-partner. Dus zal je als de “hoofdopvoeder” jou kind(eren) leren wat goed en fout is, normen en waarden, ritme van de dagen aanleren en nog veel meer van dit soort zaken. Je kunt daardoor de druk nog wel eens te groot maken voor jezelf, want als iets mislukt qua opvoeding bijv. wijs je met de vinger naar jezelf, want jij bent immers de baken. Maar, onthoudt je doet het zo goed en doet alles wat je kunt voor je kind(eren). Zijn moeders ook goede vaders? Dat kan een discussie opwekken. En die kan allerlei richtingen opgaan: als je jongens hebt, dan hebben ze toch de vaderlijke stoerheid nodig van hun vader? Als je meisjes hebt, dan hebben ze ook toch de bescherming nodig van hun vader? Als je jongens merendeel bij hun moeder wonen, worden het watjes, mama’s kindjes… En dan hebben we het nog niet eens over de moeders die bewust voor alleenstaande moederschap kiezen, de BAM mama’s. Iedereen heeft er zijn mening wel over. Want kinderen zullen dan toch op enig moment problemen krijgen in hun ontwikkeling, geestelijke toestand omdat ze een vaderfiguur missen, etc…

Kijk maar eens naar deze video, hij is heftig, maar een discussie waard…

Ik ben erg benieuwd wat jullie vinden van dit filmpje en zou graag jullie meningen en verhalen willen horen over hoe jij jou zelf vindt, in je moeder/vaderrol.

https://youtu.be/k4wYBa_ChBs

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Sep 2015

Waanzin wat deze vrouw zegt sorry, ik ben Alleen (BAM) en vind dat zo een waanzin Wat deze vrouw met t blauwe jurkje zegt.

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Sep 2015

Alleenstaande moeder met dochter van 8. Had de man toch echt alleen maar nodig bij t verwekken. De vaderlijke rol innemen zwaar???? Mn dochter is verstandelijk gehandicapt. Is een stoere jongensachtige meid. Ze houdt van de bouw. Machines. IT. Auto's en haar favo kleur is fuchsiaroze. Zwaar?? Maar net zo zwaar als je t in je hoofd wilt maken.. en de bescherming van een vader???? Door hem achter me te laten heb ik mn dochter juist kunnen beschermen van haar vader... wat is dit een onzinblog zeg!

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Sep 2015

Aller eerst; onzin blogs..bestaan niet..net als foute vragen. Iemand opent dit, omdat ze nieuwsgierig is naar meningen en levenservaringen op dit gebied. Ik ben moeder van 3..van 3.. dus 3 kids van 3 papa's. 17, 9 en 5 jaar. (m j m). En omdat het niet mijn keuze was om alleen te komen staan, vind en vond ik het bij tijd en wijle verschrikkelijk zwaar. Er is maar 1 remedie; domweg doorgaan. Dan over het mama moet ook papa zijn; In de basis ben ik van mening, en dat zeg ik na mijn ervaringen in luisteren naar vriendinnen, psycho opleidinge, en alle verhalen, tv programma's artikelen enz die ik door de jaren heen gezien en gelezen heb, dat kids het meest in balans opgroeien als beide kanten van hun zijn, man/vrouw aangeraakt worden in hun opgroeien naar volwassenen. Een belangrijk deel bijvoorbeeld is dat ze van dezelfde sexe zien, hoe ze zich gedragen tegenover de andere. Rond de leeftijd van 3, 4 jaar worden meisjes vaak 'verliefd' op hun papa en jongens op hun mama..heel belangrijk procesje; hoe veilig is dat. Echter vind ik nummers, c.q. statistieken erbij halen, altijd zo van plaatjes afwijken van kinderen die prima volwassenen worden en goed gedijen in het leven nadat ze opgevoed zijn door single ouders, gescheiden ouders, homo's. lesbiennes etc. Oftewel, individueel gaat er overal wel eens iets mis in de opvoeding al dan niet met beide ouders. Je kunt niks over 1 kam scheren. Dichterbij huis; ik merk aan mijn zoon ook wel degelijk dat hij invloed van een man mist. Dus ik zorg dat hij regelmatig met een goeie vriend van me in aanraking komt die wat met hem onderneemt. Tevens zit hij op voetbal in een all jongens team, vorig jaar zaten er 2 meisjes, hij vond het wat minder; logisch; thuis dealt ie er al met 3... ;-). Edoch; ik krijg negatief kippenvel bij de opmerking dat alleenstaande moeders OOK papa moeten zijn; die gaat zooo niet op in mijn ogen; Ik ben vrouw, dochter, zus, buurvrouw, vriendin...en moeder..maar géén man. (Zal ik ook nooit worden ;-) ). Wat en of hij er later in zijn leven nog wat last van kan hebben; oh ja..zal gerust. En ja om hem nou te benaderen als ieder ander meisje..nee..dat heb ik inmiddels ook geleerd (van 2 mannen in mijn leven). Ik praat op sommige momenten tegen mijn zoon wel ff anders dan tegen mijn dochtertje. Ik zeg dus niet meer zo vaak, liefje, schatje moppie..alswel; hee gozer..of kanjer. Net ff die andere energie. Dat hielp m wat meer uit zijn schulp te kruipen. Interesse wat er bij hem leeft; ja tuurlijk en bewust, alleen uren stoeien, voetballen, race-games en met hem zitten de banden plakken; nee sorry, dat druist teveel tegen mijn vrouw zijn in. En hij is nu eenmaal in deze situatie geboren. Hier moet hij het mee doen. Liefde, veilige grenzen, normen en waarden, knappe consequenties als hij zich niet gedraagt, er voor hem zijn en mijn levens inzichten mee geven en ondertussen wordt het een intelligente, hulpvaardige, wel-gedragende, creatieve lieve echte gozer van 9. Maar ik ben niet OOK papa.. Groetjes Ellen

Reactie plaatsen