Als alleenstaande moeder ken je het wel: je bent merendeel van de week de opvoeder, hun moeder, maar daarbij ook grotendeels het vaderfiguur in het leven van jou kind(eren).

Dit kan een pittige taak zijn, soms ook wel zwaar te noemen. Je had gewenst dat de situatie anders was geweest en jou kind(eren) in een gelukkig gezin hadden kunnen opgroeien. Maar dat is nu eenmaal niet het geval, tenminste niet samen met je ex-partner. Dus zal je als de “hoofdopvoeder” jou kind(eren) leren wat goed en fout is, normen en waarden, ritme van de dagen aanleren en nog veel meer van dit soort zaken. Je kunt daardoor de druk nog wel eens te groot maken voor jezelf, want als iets mislukt qua opvoeding bijv. wijs je met de vinger naar jezelf, want jij bent immers de baken. Maar, onthoudt je doet het zo goed en doet alles wat je kunt voor je kind(eren). Zijn moeders ook goede vaders? Dat kan een discussie opwekken. En die kan allerlei richtingen opgaan: als je jongens hebt, dan hebben ze toch de vaderlijke stoerheid nodig van hun vader? Als je meisjes hebt, dan hebben ze ook toch de bescherming nodig van hun vader? Als je jongens merendeel bij hun moeder wonen, worden het watjes, mama’s kindjes… En dan hebben we het nog niet eens over de moeders die bewust voor alleenstaande moederschap kiezen, de BAM mama’s. Iedereen heeft er zijn mening wel over. Want kinderen zullen dan toch op enig moment problemen krijgen in hun ontwikkeling, geestelijke toestand omdat ze een vaderfiguur missen, etc…

Kijk maar eens naar deze video, hij is heftig, maar een discussie waard…

Ik ben erg benieuwd wat jullie vinden van dit filmpje en zou graag jullie meningen en verhalen willen horen over hoe jij jou zelf vindt, in je moeder/vaderrol.