Zo lam als een kreeft...?
07 april 2016 
3 min. leestijd

Zo lam als een kreeft...?

Ik hou van dieren. Dat is algemeen bekend. Er heeft bij mij van alles gebivakkeerd & gebadderd dat gewond was, gewoon ff niet lekker in het velletje zat en zelfs een duif met winterdip hebben we door zijn depressie gesleurd. Als er dierenleed op het nieuws is geweest, weet je dat je mij de daarop volgende nachten rustig om 3 uur kunt bellen met al je problemen want ik ben toch wakker.

Hoogtepunt van alle reddingsacties, of voor de destijds aanwezigen, dieptepunt, was de vakantie in Frankrijk;

Met mijn toenmalige partner en mijn zoontje gingen we naar Frankrijk. Grootse belevenis, want dit was voor mij en zoonlief onze eerste vakantie. Ken je die mega-supermarkt die ze daar hebben? Daar gingen we de eerste dag onze boodschappen halen. En wat hadden ze daar? Kreeften! Nog levend in een bak met getapete pootjes. Ik bleef stoer, ben niet in huilen uitgebarsten. Ik heb niemand hiervoor uitgescholden of in de kraag gevat en er zijn zelfs geen gewonden gevallen. Grote meid, al zeg ik het zelf. Zo lam als een kreeft...?

Maar na de bocht richting de groente steeg het kreeftenleed; die kreeften waarvan je denkt dat ze al dood zijn omdat ze niet meer bewegen… die in de bakken met ijs liggen… die leven nog! Dat ging mij te ver.

Van oma hadden we geld gekregen om iets te kopen. We liepen over marktjes, mooie boulevards, maar ik had al besloten wat ik wilde kopen; 6 levende kreeften. En aldus geschiedde. Ik toog naar de receptie van het vakantiepark, vroeg om de vertaling voor “mag ik 6 levende kreeften en wilt u ze in mijn pannetje met water leggen”, pakte alle pannen mee die ik in het huisje kon vinden en we gingen terug naar de supermarkt. Ik was een vrouw met een missie.

Goddank staat er een Franse vrouw voor mij die Engels spreekt. “Jaaaaaaaaaaa, mevrouw, ik wil ze zo vers mogelijk kunnen koken. Hoe houd ik ze zo lang mogelijk levend tot de visite komt?”

En zo stonden we een kwartier later met een pannenset vol beduusde kreeften weer buiten. Next stop; een verlaten strandje.

Waarom dat strand zo verlaten was, bleek al snel; mijn slippers raakten bij elke stap een meter foetsie in het natte slib. Mijn benen en voeten gingen stuk door alle schelpen die er in verborgen lagen en voor mijn gevoel heb ik kilometers gestrompeld tot ik de waterlijn bereikte met mijn Tefalset vrolijke vriendjes.

 

De reddingsactie duurde al met al zo’n 2,5 uur. Lagen ze niet te dicht bij het water? Niet te ver weg? Moesten ze niet eerst wennen aan de volle zon? Waarom siste die ene zo?… Maar na 2,5 uur lagen mijn 6 matties naar volle tevredenheid en konden we weer verder. Het was mijn best besteedde souvenirs-geld ever!

lammetjesDate nummer 6017 (om en nabij :-)); “Jaaaaaaaaaaaa, ik hou enorm van dieren! Sterker nog; ik koop elk jaar lammetjes. Daar kan ik zo van genieten. Moet je ook eens komen kijken, zal je zoontje ook leuk vinden!” Naaaaah, een man die net zo van dieren houd als ik! Maar, wacht eens even… elk jaar… dat moet inmiddels een enorme kudde zijn… “Nee joh, ik breng ze na een paar weken naar de slacht …..”.

Okeeeeee… iemand nog een mooi weiland voor  6 lammetjes?

Weer een hilarisch blog van Wilma! Wat een humor heb jij! Zo lam als een kreeft…? Snap je hem?

Over de schrijver
Reactie plaatsen