Zomaar even weggaan...
09 juni 2016 
3 min. leestijd

Zomaar even weggaan...

Screenshot_2016-05-29-11-11-15-1

Zomaar even weggaan

Als alleenstaande moeder met 4 kids, zijn wij het gezin. Alles draait om ons. Dingen die geregeld moeten worden,  regel ik. Alleen. Dat is aan de ene kant heel fijn. Ik hoef namelijk alleen maar rekening te houden met de kids en met mezelf! Geen overleg over dagelijkse beslommeringen.  Geen:”ga maar aan papa vragen.” In ons huis heb ik de regie,  de teugels strak in handen. Dat heeft ook een keerzijde. Natuurlijk heeft dat ook een keerzijde. Niet af en toe de arm om je heen waar je zo naar kan verlangen. Niet : “schat,  ga jij maar even zitten,  ik regel het nu”…
Nee … Doorgaan. Altijd. Drukke dagen. Voor 8.00 heb ik er al een dag op zitten met de vaatwasser uitruimen,  was erin,  douchen,  aankleden,  kleren voor de kids,  lunchpakketjes klaar maken,  ontbijt klaarmaken,  gymtas, fruit voor mee naar school,  briefje schrijven voor de ortho,
werkstukken bij elkaar zoeken, kids aansporen.  Tandenpoetsen, gel,  schoenen aan en gaaaaaaannnnnn!   Om dan nog aan een werkdag te beginnen.
Just another day in paradise….

Hoe fijn is het dan om de boel de boel te laten en gewoon weg te gaan. Even niet zorgen. Niet rennen. Niet regelen. Gelukkig heb ik twee hele lieve ouders die af en toe met liefde op de kids komen passen. En kan ik gaan waarheen ik wil. Zomaar een paar dagen weg. Loskomen. Luxe.
De eerste x was broodnodig. Na een heftige periode met veel verlies en verdriet ben ik naar Spanje gegaan.
Daar ging ik. Als een vogeltje met gebroken vleugels.  Die niet meer kon vliegen. De wond moest genezen. Vleugels aansterken en weer leren vertrouwen op de vleugels die ik had. Om uit te vliegen. Om terug te vliegen. Naar mijn nest! Ervaren dat ik het prima red in mn eentje. Proberen weer gelukkig met MIJ te zijn. Sterker terug komen. En vooruit kijken.

Screenshot_2016-05-29-11-11-20-1

Zomaar even weggaan

Waar ik de eerste x nog gezellig bij mijn vriendinnetje in Spanje logeerde,  was ik de tweede x helemaal overgeleverd aan mezelf.
En aan 80 jongeren van 16+ 😲

Verkeerd geboekt. Daar zit je dan. Kindjes op vakantie met hun vader. Ik vond thuis blijven en op de bank zitten geen optie.  Dus ben ik weg gegaan. Op de bonnefooi. Alleen. Naar de kust in België. Naar een jeugdhostel dus. Met 80 jongeren.  Van 16+. Die mij nogal meewarig aankeken. Overdag vluchtte ik het strand op,  want goddank was het wel mooi weer. Met een vouwfiets die ik voor €10,- gekocht had,  fietste ik vol goede moed naar het strand. En daar dacht ik al gauw : Wat doe ik hier?  Ik ken niemand. Geen wifi. Geen internet.
Wie mist mij? Wat gebeurd er allemaal waar ik geen weet van hebt? Ik verveel me.  Wat moet ik doen?
En nu? Terug gaan?  Neee!  Doorzetten. De wereld vergaat niet. En zoveel mis je nu ook weer niet. Proberen een beetje Berusting te krijgen. Gewoon wat lezen. Wat wandelen. Genieten van de zonsondergang. Van een Belgisch frietje.

Na een paar dagen had ik die Berusting weer gevonden. Wat maakte het uit dat een 16 jarige naar me keek alsof ik zn moeder was?  Alleen… maar niet eenzaam. Ik kende niemand en die anonimiteit was prima.   Het gaat prima.  Ik kan de wereld weer aan. En de wereld mij. Zelfs in mn eentje …
Nu staat de vakantie weer voor de deur. Zomaar een week weer alleen. Wat een kado!  Wat ga ik doen? De keuze is enorm en het vooruitzicht fijn.   In ieder geval ga ik  genieten van het maken van plannen!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Jun 2016

Goed zo! Vier kinderen lijkt me echt méga intensief, dus ik kan me heel goed voorstellen dat je er even uit wilde! Volgende keer iets anders kiezen (er zijn ook single reizen voor 30 of 35+), maar je kunt ook gewoon lekker zelf gaan. Er zijn genoeg mooie plekken, ook waar het niet wemelt van de 16-jarigen. Ik vind soms een plek waar veel kinderen komen juist moeilijk als ik ze niet bij me heb... (Laatst zat ik op een blogreis midden tussen de gezinnen met kleine kinderen en dat vind ik dan best moeilijk.)

Reactie plaatsen