Op het moment dat ik deze blog schrijf, duurt het nog 2 weken voordat de zomervakantie hier begint. Nog 2 weken en dan hebben mijn kids 6 weken verdiend vakantie. Ze beginnen nu wat moe te worden en hebben geen zin meer in school. Voetbal is al gestopt en ze kijken uit naar de tijd waarin ze niet op tijd klaar hoeven te zijn in de ochtend, waarop ze geen lunch hoeven te maken. Ik gun het ze verschrikkelijk!

bucket-1005891_960_720

Zomervakantie: Verlangen of haten?

Maar als ik alleen naar mezelf kijk, voel ik een worsteling. Want zomervakantie betekent in mijn geval: 3 weken de kinderen missen.. En er nu 2 weken tegenaan hikken. Dit wordt de 3e zomervakantie dat ik dubbele gevoelens heb. Ik moet eerlijk bekennen, het scherpe randje gaat ervan af. Ik hik er nog steeds enorm tegenaan en heb mijn kids het liefst 24/7 bij me, maar voorop staat dat ik ze ook een vakantie met hun vader gun. Ik hoop oprecht  dat ze veel plezier maken en genieten.

Daarnaast heb ik de laatste jaren steeds meer geleerd dat ik ook best belangrijk ben en dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Maar laat dat nou niet mijn sterkste punt zijn, ik doe het vaak een poosje en verval dan weer in rennen, vliegen (zonder haasten btw!) en strenge doelen voor mezelf te stellen. Wat uiteindelijk dus leidt tot vermoeidheid en beetje stressy gevoel. Ergens heb ik dus ook wel behoefte aan even die rust. Even mijn eigen ding doen en gewoon mijn vrienden doordeweeks kunnen zien of naar de sportschool op het moment dat ik dat wil en niet alleen op de enige avond dat de kids niet bij mij zijn. Dus, ik gun mijzelf deze rust voor een kleine 3 weken (ik heb er nog een weekend af kunnen snoepen J).

frog-830869_960_720

Zomervakantie: Verlangen of haten?

Eerder schreef ik een blog over een ontaarde moeder die ineens veel werkte, van wie haar kids naar de BSO gaan etc. Dit is zo’n zelfde gevoel waar ik aan moet wennen. Want echt waar, ik voel me echt wel schuldig dat die weken rust ook wel fijn lijken. Wederom voel ik me even een ontaarde moeder.. Maar ik weet 3 dingen:

  1. Ik mag naar rust verlangen, omdat ik dat nou eenmaal even nodig heb om bij te tanken

  2. Ze hebben het goed bij hun vader

  3. Ik denk er nu te makkelijk over en ga ze enorm missen als ze straks weg zijn (lang leve de Whatsapp en Skype!)

 

Ik denk dat veel moeders dit gevoel herkennen en er ook tegenaan hikken, of juist ook even die tijd als rustig ademen zien, maar het blijft een gek iets. De scheiding heeft van mij namelijk niet ineens een halve moeder gemaakt omdat ik ze nu minder zie. Nee ik voel me altijd 100% moeder en het blijft rot om mijn kids 3 weken niet te zien.

heart-1301904_960_720

Zomervakantie: Verlangen of haten?

Op het moment dat deze blog wordt geplaatst, heb ik de kids nog 3 dagen bij mij.  3 Dagen waarin in ik enorm van ze ga genieten, waarin ik verschrikkelijk veel buikpijn heb en veel denk: oke, nog zo lang met ze, nu genieten! Maar ook 3 dagen waarin we het schooljaar afsluiten, waarin we samen nog een dagje naar Apenheul gaan, onze vakantie bespreken aangezien we vrijwel meteen
vertrekken als ze terugkomen en waarin mijn slaapkamer waarschijnlijk zal veranderen in een logeerparadijs met beide kinderen bij me! Maar deze 3 dagen ga ik ze opsnuiven, gek knuffelen en ze heel veel kusjes geven <3

Herkenbaar? Deel het met ons en laat een reactie achter! Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.