Zonder tranen je kind uitzwaaien
20 september 2015 
4 min. leestijd

Zonder tranen je kind uitzwaaien


Ik vraag me weleens af of ik de enige ben die haar kind zonder tranen en zonder zorgen uitzwaait bij het eerste (of tweede of derde…) schoolreisje.

Het enige dat mij interesseert, is de weersverwachting. Dat de schoolreis voor mijn zoon niet verwatert. Maar dat lijkt bij andere moeders héél anders. Zonder tranen je kind uitzwaaien lijkt voor vele onmogelijk…. 

In de kleuterklas bijvoorbeeld: ik kon de moeders niet begrijpen die hun tranen de vrije loop lieten, zich ontheemd voelden… hun kind was een hele dag weg! Tijdens het instappen van de kinderen hoorde ik vooral: “Doe je
voorzichtig!” “Hou de juf in de gaten!” “Welke moeders gaan er mee?” Ik zag ongerustheid en verbeten gezichten. Ik zwaaide naar die van mij en maakte nog wat rare capriolen om hem aan het lachen te brengen. Hij was een beetje zenuwachtig voor het eerst in een grote bus. Ik wilde dat dit een vrolijke dag voor hem zou worden, een herinnering voor in zijn boeken. Mijn Eerste Schoolreis.

Eind van de middag stond ik te wachten op die bus. Ik kwam als een van de laatste moeders aangefietst. De rest stond er al heel lang. Mijn dag zonder kind was echt een vrije dag en die had ik benut ook. Al dat gestress…

De bus was te laat. Ja duh… die staat natuurlijk in de file om 15.30 uur.

Daar kwam mijn kleine man de bus uit gesprongen. Hij had het geweldig gehad en wilde naar huis. Aan tafel vertelde hij wel wat, maar Lego was ook belangrijk.

Een jaar later ging ik als hulpmoeder zelf mee op schoolreis naar de Linnaeushof. Een meisje uit de klas zat daar moeder emoties 2naast mij op een bankje. De rest was door het dolle heen en vermaakte zich in de speeltuin. Ik vroeg aan het meisje “Waarom ga jij niet spelen?” Zij antwoordde sip: “Mijn moeder is heel erg verdrietig, omdat ik de hele dag weg ben en daarom ben ik ook verdrietig!” Ik zei: “Ik denk dat jouw mama blij wordt als jij lekker gaat meespelen met de andere kinderen. Toe maar, dan kun je dat straks aan haar vertellen.” En gelukkig, daar ging ze heel voorzichtig de wijde wereld in. In de bus op de terugweg zei ze tegen mij: “Ik denk dat mijn mama gestopt is met huilen.”

Dit is een voorbeeld waarom ik bepaalde moeder-emoties niet begrijp, misschien zelfs niet eens bezit. Je geeft je kind toch geen verdriet mee op een schoolreisje? Het is toch het vertrouwen dat je meegeeft dat je kind plezier mag maken? Het vertrouwen dat je geeft in jouw ontspanning en blijdschap?

Ook al gaat het even door je hoofd… stel dat de bus crasht of mijn kind raakt zoek? Allemaal begripvolle gedachten, maar die projecteer je toch niet niet op je kind? Bij mij duurt die gedachte 1 seconde en de rest van de dag denk ik er niet meer aan. Hou ik tv en radio en internet niet in de gaten wat nieuwsberichten betreft.

Een kind tussen de 4 en 6 jaar die in de schoolbus zit en zijn moeder ziet huilen, denkt niet: “Oh, mama is weer eens geëmotioneerd, altijd overbezorgd. Ze zit in een fase!”

Dat denken ze pas als ze puber zijn, want dan doe je niets goed in hun ogen. Maar dat is voor een volgend blog ;-).fase

Ik ben eigenlijk wel benieuwd of er meerdere moeders zijn die bepaalde moeder-emoties niet hebben? Ik heb mij dat
vaak afgevraagd. Ik kan mij goed overgeven aan het lot. Zie elke fase als een nieuw begin en niet als een rouwfase. Zo eentje waar je met weemoed in wil blijven hangen. Aan je kind nog steeds vraagt of hij “choco” wil drinken, maar je bent vergeten dat hij al 10 jaar is…

Herkenbaar? Sta jij snotterend je kind uit te zwaaien? Of ben jij ook meer van de praktische kijk op zaken?

Over de schrijver
Reactie plaatsen