Zure appel

Mijn ex man en ik vonden het nodig om op onze 10-jarige trouwdag de scheiding definitief te maken

Terwijl de felicitaties binnenkwamen, deden wij het tegenovergestelde; we zochten een makelaar uit die het huis kon verkopen en we zochten naar een goede advocaat om de scheiding te regelen. Uiteraard na bekendmaking van het uit elkaar gaan kreeg je de welbekende opmerking; “maar jullie waren zo’n leuk gezin”..

Ja inderdaad, dat waren we. Maar helaas al te lang in de verleden tijd. Na diverse zaken geregeld te hebben, werd na vier maanden de scheiding definitief uitgesproken. En daar sta je dan; 34 jaar oud, 3 dochters en helemaal niks meer. Het enige wat hetzelfde was gebleven, was mijn baan. Aangezien ik altijd 36 uur ben blijven werken, wist ik me te doen stond. Een nieuw huis zoeken en als de wiedeweerga gaan regelen hoe de kinderen het minst zouden lijden onder de scheiding en mijn werk.

Aangezien mijn meiden op maandag en woensdag bij hun vader zijn, moest ik op die dagen het meest aantal uren maken. Omdat ik kantoorwerk doe, was dit zo geregeld. Op papier dan. In werkelijkheid wist ik nog niet dat de scheiding op zich zelf niet zoveel voorstelde maar dat “the Real Life” pas na de scheiding zou beginnen.

Zure appel

‘Vliegen’ is een understatement. ‘Snelheids orkaan’ zou beter passen. De eerste weken waren een ramp, formaat ‘Atlantische Oceaan’

Ik verdronk zo vaak in  tijdstekort door onder andere het geregel voor de kinderen, dat alles goed is gegaan is achteraf gezien een wonder. Alles was nieuw, niks leek meer op ons oude leven. Wat dacht ik wel niet?? Scheiden?? Alles alleen doen?? Waarom was ik ook zo’n geëmancipeerde vrouw, die geen man nodig had??

Maar zoals in elke situatie leer je zwemmen, zo nu en dan ga je weer even kopje onder en uiteindelijk leer je drijven terwijl je ondertussen geniet van het stralende zonnetje.  Nu twee jaar later zit ik op mijn plek in rustiger vaarwater en heb ik zelfs tijd om andere mensen zo nu en dan een hart onder de riem te steken die zelf kopje onder gaan. Ik speel dan gewoon even voor reddingsboei.

Laatst ging ik de meiden ophalen bij hun oma en terwijl we naar huis reden zei ik tegen mijn oudste dochter van 10; ” Noëlle, ook al zit het soms tegen op school, dan moet je gewoon door de zure appel heen bijten. Mama doet dat ook vaak”. Waarop mijn middelste dochter van 8, Bo Mae, zei; ” Maar mama, jij mag helemaal geen appels eten, daar ben je allergisch voor”

.De boodschap is wel duidelijk. Ook al mag het niet of denk je het niet te kunnen, niks is onmogelijk en je bent sterker dan je denkt

Even door die zure appel heen bijten en vervolgens genieten van de appeltaart die jezelf hebt gemaakt. Enjoy!

Dikke kus, Stuitermama!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Wauw...super geschreven...heerlijk om te lezen..heel herkenbaar...ik wil meer!!!.

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Wat een dappere keuze van jullie en wat geweldig om eens een verhaal te lezen over een co-ouderschap waar beide ouders nog liefdevol met elkaar om gaan! Ook ik verheug me erop meer verhalen van je te lezen!

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Dank je Lucia en myra

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Doch bis in gooi ma. XXX

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Wat leuk geschreven en ik lees vooral veel doorzettingsvermogen en optimisme. Mooi. Ook erg belangrijk voor je kinderen. Ik ben benieuwd naar je volgende blogs. Een co-blogger ;-)

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Apr 2015

Super dat jullie nog zo goed met elkaar om kunnen gaan , Dat maakt veel dingen stuk makkelijker. Een knap dat je de stap hebt gezet en nu nog zo positief bent. Topper Hanna

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Apr 2015

Wat ben je een voorbeeld voor velen! Mooi en positief verhaal! Lfs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Apr 2015

Mega trots op mijn 'zus' ik heb deze reis samen met je mogen meemaken en je weet dat ik mega van jou en je meiden hou. .ook ik kijk al uit naar je volgende blog!

Reactie plaatsen