Zwanger en alleen…. Ik was zwanger van mijn dochter en toen kwam ik er soort van alleen voor te staan

Zwanger en alleen

Zwanger en alleen

Zwanger en alleen…. ‘soort van’ dan. Dat klinkt natuurlijk een beetje gek. Het kwam erop neer dat mijn ex-vriend nog heel veel belangstelling in mij had, maar wat minder in het wonder wat er in mijn buik groeide. Hoewel hij niet achter de zwangerschap stond, ging hij in het begin wel mee naar de verloskundige. Ik vond dat zooooo lief. Gek genoeg wilde hij wel weten wat het werd en hij zei zelfs dat hij mee wilde beslissen over de naam. Aangezien ik niet wilde weten wat het zou worden, wist hij eerder dat we een dochter kregen dan ik.

Na een paar bezoekjes aan de verloskundige, vroeg ik hem niet meer mee. Hoezo zou hij moeten kijken naar ‘iets’ waar hij niet op zat te wachten? Dus ging ik alleen en zo was ik dus zwanger en alleen.

 

Hij voerde een strijd omdat hij niet achter ons kind stond en ik voerde een strijd omdat ik vond dat hij zijn verantwoordelijkheid moest dragen

Hij wist immers toch net zo goed dat ik zwanger kon raken. Maar dat is een discussie waar we nooit uit zullen gaan komen. Het valt me trouwens op hoeveel mannen de makkelijke gedachte hebben van “dan laat je het toch even weg halen, het is nog niks”. Als het “niks” is, waarom zijn vrouwen dan zo verdrietig wanneer ze een miskraam krijgen….? En als het “niks” is, hoe kan het dan dat er een kind uit groeit… Maar ook dat is een discussie waar man en vrouw lijnrecht tegenover elkaar kunnen staan.

Ik denk er nog wel eens aan, hoeveel makkelijker het emotioneel zou zijn geweest als ik ‘gewoon’ had besloten om er helemaal alleen voor te gaan. Dus écht zwanger en alleen. Nu was ik ‘half’ zwanger en alleen. Als ik hem los had kunnen laten en me alleen op het engeltje wat in mijn buik zat had kunnen richten. Hoeveel tranen en verdriet dat gescheeld had. Dan had ik echt bewust voor het alleenstaande moederschap gekozen. Nu bleef ik hoop houden, omdat hij ook mij niet liet gaan.

Ik heb hem wel vergeven. Ieder mens doet waartoe die in staat is…

Zwanger en alleen

Zwanger en alleen

En hoewel ik echt wel vind dat hij dus tot bar weinig in staat is, is dit wat het is. In dit blog kun je daar meer over lezen. Ik weet dat hij een goede man is, hij heeft alleen hele onhandige acties ondernomen. Maar hoe kan ik een man haten, die mij het mooiste van mijn leven heeft gegeven… Ik heb de woede los gelaten, dat lees je in dit blog. Ik kijk echt wel met liefde naar hem, ondanks de pijn en het verdriet wat ik gevoeld heb en ondanks dat hij niet naar zijn dochter om kijkt. Dat is sowieso zijn verlies en er komt vast een dag dat hij spijt krijgt, van het leven wat hij gemist heeft.

Daarnaast zou ik nooit Happy Single Moms op zijn gaan zetten, als hij gewoon in ons leven zou zijn. Happy Single Moms heb ik namelijk opgezet uit eigen behoefte, omdat er gewoon niets online te vinden was voor alleenstaande moeders. Dus ergens mogen we hem allemaal dankbaar zijn. Doordat ik zwanger en alleen was, heb ik dit prachtige platform op kunnen richten en heb ik duizenden moeders mogen helpen.