Iedere ochtend maak je me wakker. Zo klein als je bent, wiebel je in mijn buik alsof je het WK salto’s aan het doen bent. Ik vind het heerlijk om steeds de bevestiging te krijgen dat je er gewoon bent en dat je het naar alle waarschijnlijkheid naar je zin hebt.

Ik betrap mezelf op mijn ontzettende chagrijnigheid. Dagenlang ben ik ronduit zuur. Ik ben normaal al een veel te direct type. Nou met die buik en de kermis aan hormonen kun je je maar beter bergen. Ik heb het gelukkig zelf door.

Ik werk in de zorg en moet gewoon soms nog steeds aardig doen tegen de cliënten. Zij kunnen er immers ook niks aan doen dat ik een beetje wappie wordt van zo’n zwangerschap.

Het beste dieet ever

Tot week 26 ben ik nog steeds aan het spugen. Ik ben nog steeds net zo zwaar als de eerste keer op de weegschaal bij de verloskundige. Nou heb ik een behoorlijk vetlaagje, dus kan het hebben. Ik ben die kleine nu al dankbaar. Dit is het beste dieet ever!

Je doet echt rare dingen in zo’n zwangerschap. Ik doe mijn dagelijkse boodschapjes. Want de wekelijkse hebben toch geen zin meer. Ik vergeet steeds de helft. Schijnt ook zo te horen. Wat nou stralen. Ik loop mezelf achterna en dat is behoorlijk vermoeiend. Ik gooi de boodschappen achter in en stap de auto in. Op de bijrijdersstoel weliswaar.

Ik kijk nog even rustig op mijn telefoon en staar voor me uit. Dan blijkt het dus zo te zijn dat die auto nergens heen gaat he…Als er niemand achter het stuur zit en als je alleen bent. Stiekem kan ik wel om mezelf lachen. Ik geloofde nooit in die zwangerschapsperikelen. Maar ze zijn zo waar. Zo Bizar..

Ik voel de baby niet

Ik ga naar een concertje van Harrie Saxioni. Een gitarist en hij speelt akoestisch vandaag. Heerlijk. Ik tokkel zelf ook wat op zo’n ding. Zelfs nu, nu ik het idee heb dat mijn gitaar twee meter verderop staat met zo’n buik. Die uk reageert leuk op de klankkast en wordt nog drukker daarbinnen. Alleen met dit gitaarconcertje heb ik dik anderhalf uur gestuiter in mijn buik gehad.

zwangerschapsperikelen

Zo druk als die kleine is. Zo stil is het nu. Ik logeer bij vriendinnen in het oosten van het land. Zij openen morgen hun dagcentrum voor mensen met een meervoudige handicap. Feestelijk gaat het worden en ik ben enorm trots op hen. Alleen krijg ik het niet uit mijn systeem dat ik de baby niet voel. Onder de douche niks, en nu heeft ze me niet eens wakker gemaakt. De meiden zijn in het verleden hun kindje verloren in de zwangerschap en ik wil het ze daarom niet vertellen of vragen. Er is nog een vriend mee. Maar ook hem wil ik niet ongerust maken.

Ik besluit, terwijl iedereen druk met de opening mijn vriendin thuis even een appje te sturen. Gewoon om te vragen of zij het ook wel eens gehad heeft. Naast dat ik voor van alles ben uitgemaakt sommeert ze me om direct de verloskundige te bellen. Ik schrik van haar reactie en besef me nu dat het misschien echt wel menis is.

De verloskundige maakt zich ook zorgen. Ze wil graag dat ik naar het ziekenhuis ga om het te laten controleren. Oke, ik neem dit advies aan. Maar waar zit hier een ziekenhuis. Ik zit ergens in een dorp in the middle of no where. Ik ga het dan toch maar aan die vriend vertellen. Maar hij mag niks tegen die meiden zeggen. Dat zou hun feestje bederven en dat wil ik niet.

Toch naar het ziekenhuis

Ik zeg zachtjes tegen Leo. Euhm, kan jij met mij mee naar het ziekenhuis. Hij werpt een blik op mijn buik en schrikt. Ga je bevallen?! Nee! stel ik hem gerust. Nog 2 maanden. Maar ik voel haar niet. Gister niet, vanmorgen niet en ik maak me zorgen. Heb net de verloskundige gebeld en ze willen dat ik me laat checken.

We glippen de zaal uit en rijden naar Winschoten. Ik merk dat Leo steeds harder gaat rijden. Over landweggetjes, smalle bruggetjes en ik zie de zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd komen. Ik zeg nog, hey rustig aan. Misschien is er niets loos. Terwijl ik stiekem ook het ergste vrees.

Aangekomen in het ziekenhuis moeten we ons door een doolhof wanen om bij de juiste afdeling te komen. In de tussentijd heb ik die uk nog steeds niet gevoeld. Daar is de verloskundige. Ze stelt me gerust en voelt aan mijn buik. Er gebeurt weinig. Ze pakt banden en spant deze rondom mijn buik en op dat moment…bam! Een high kick van een meisje daarbinnen. Wat was ik blij. Het was een flinke trap. Maar zo’n fijne. Daar ben je. En je lijkt gewoon boos daarbinnen dat we je wakker hebben gemaakt. Klein temperamentvol meisje! Ook op de echo blijkt alles oké te zijn.

Pas op dat moment werden we gemist op het feestje en belde één van die meiden. Ik kon ze gelijk geruststellen.

Zie ook: Op donorjacht

Wat heftig! Heb jij je wel eens zulke zorgen gemaakt tijdens je zwangerschap?